Νύχτα Μαγική

Ιουλίου 13, 2017


Το χρονικό μιας συναυλίας που προέκυψε …διπλή
Γράφει η Αγγελική Πλουμά 


Την ώρα που το τελευταίο φως του δειλινού σμίγει με το φεγγαρόφωτο, ένα παράξενο ταξίδι ξεκινά, ένα ταξίδι για τις πολιτείες του ουρανού. 

Καπετάνιος, ξεναγός και ιχνηλάτης, ο Διονύσης Σαββόπουλος και λιμάνια- καταφύγια οι φίλοι του τραγουδιστές. Αρχή πανηγυριού. Ανοίγεις τα μάτια διάπλατα. Φοβάσαι μη χάσεις τίποτα από το σβήσιμο της σκληρής πέτρας στο απαλό γαλάζιο του ουρανού. Τεντώνεις τα αυτιά. Οι εναλλαγές από τους χαμηλούς τόνους της μπαλάντας στους βακχικούς ήχους κομματιών όπως ο Μπάλλος απαιτούν την πλήρη προσήλωσή σου. Ακονίζεις γεύση και αφή. 

«Σήμερα ο αγέρας έχει κάτι από φωτιά» 

Όταν ο Σαββόπουλος μένει μόνος στη σκηνή, ένα αλλόκοτο φως αγκαλιάζει τους θεατές. Θεατές που κάποτε ερωτεύτηκαν την επαναστατικότητά του, άλλοι που βρέθηκαν εδώ από περιέργεια, έφηβοι, ηλικιωμένοι, παιδιά. 

Ηλεκτρικοί σπινθήρες από τον αέρα περνούν στο αίμα κάνουν τις καρδιές να πάλλονται γρηγορότερα, φέρνουν στο στόμα γλυκόπικρες γεύσεις. «Η Συννεφούλα», «ο Καραγκιόζης», «η Άνοιξη», τραγούδια άξονες για τις μικρές και τις μεγάλες επαναστάσεις μας. Έφηβοι ενώνουν τις φωνές τους στο «Μπάλλο», εξηντάρηδες ψιθυρίζουν τα λόγια από «τα Τραπεζάκια έξω», αριστεροί και δεξιοί διαλύονται στο όνειρο του Διονύση για τη Σούλα και το Δεσποτίδη. 

Και επιτέλους… «στης νύχτας το λαμπάδιασμα» τα βεγγαλικά πυρακτώνουν τον ουρανό, οι αισθήσεις απογειώνονται… Αυτά που απογειώνονται στον ουρανό δεν είναι πολύχρωμα μπαλόνια από ήλιο, οι καρδιές μας είναι… Σ` αυτό τον κόσμο τον μικρό, σ` αυτό τον κόσμο που «όσοι αγαπάνε τρώνε βρώμικο ψωμί» εμείς απόψε νοιώσαμε μεγάλοι. 

Ένα ευχαριστώ, ελάχιστη σπονδή σε σένα που μας ταξίδεψες σε ήχους αρχαιοελληνικούς, μεσαιωνικούς ψαλμούς, δημοτικά και ζειμπέκικα. 

Που μας θύμισες πόσο μεγαλειώδεις είναι οι μικρές μας στιγμές, ότι η εκτίναξη σε ένα φωτεινό μέλλον δεν είναι ουτοπία και η μιζέρια δεν είναι το πεπρωμένο μας. Αυτά έγραφα μετά την συγκλονιστική συναυλία το Σαββόπουλου στις …19 Αυγούστου 1993 για τη Μαγική Νύχτα που έζησα. Για τη Νύχτα στις 12 Ιουλίου 2017, 26 χρόνια μετά, δεν θα άλλαζα ούτε λέξη. 

Τι κι αν ο γιός από «τα παιδιά στο Λαύριο που δεν ξέρει τι να τους παίξει» έγινε εγγονός; 

Το συναίσθημα είναι το ίδιο έντονο και η συγκίνηση αδιάλειπτη. 

Ίσως γιατί ο Σαββόπουλος ανήκει στην σπάνια κάστα καλλιτεχνών που είναι μυσταγωγοί. Δεν κάνουν συναυλίες, δημιουργούν ατμόσφαιρα που σε δονεί και απαιτεί την ενεργή συμμετοχή σου. Κι ότι κι αν κανείς του καταλογίζει, αν είναι καλοπροαίρετος, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει ότι ο Διονύσης είναι ένας άρχοντας της σκηνής και της ζωής. Το δείξε στο τρόπο που πήρε, χθες, από τον μπράτσο την Φαραντούρη και προσεκτικά την απίθωσε στη σκηνή, στη χαρά με την οποία παρουσίασε και καλωσόρισε νέους καλλιτέχνες, στο στοργικό αγκάλιασμα όλων των συν-τραγουδιστών του. 

Για μένα κορυφαία, συγκινητική στιγμή ήταν όταν με τη Δήμητρα (Γαλάνη) τραγούδησαν σχεδόν a capella και αγκαλιασμένοι με ραγισμένες τις φωνές τους το «χθες ήταν έρωτας, χθες ήταν σύννεφο, χρυσή βροχή, γλάρος που χόρευε με το πρωί» για να υψωθούν αμέσως μετά στο Διονυσιακό «μη μιλάς άλλο γι αγάπη, η αγάπη είναι παντού»

Μικρή λεπτομέρεια: τρεις και κάτι ώρες συναυλίας, ο Διονύσης χωρίς ίχνος βεντετισμού, όρθιος στη σκηνή να υποδέχεται και να αποχαιρετά. Καμιά φορά αισθάνομαι πολύ τυχερή που ζω σε μια χώρα που αποκαλεί τους μεγάλους καλλιτέχνες με τα μικρά τους ονόματα…. Να σαι καλά γενναιόδωρο πλάσμα… με το καλό «να ξανανταμώσουμε και να ξεφαντώσουμε».

You Might Also Like

0 σχόλια

Like us on Facebook