Όταν κλείνω τα μάτια είστε όμορφος ή καμπούρης αν το θελήσω

Φεβρουαρίου 13, 2017


Βαλμόν. Πίστευα το πάθος σας για μένα σβησμένο. Από που η έξαφνη αυτή αναζωπύρωση. Και με τέτοια της νιότης σφοδρότητα. Πολύ αργά το δίχως άλλο.
Δεν θα μου φλογίσετε πλέον την καρδιά. Ούτε μια φορά ακόμη. Ποτέ πια. Σας το λέω όχι χωρίς θλίψη, Βαλμόν. 


Οπωσδήποτε υπήρξαν λεπτά, ίσως θα έπρεπε να λέω δευτερόλεπτα, ένα λεπτό είναι και μια αιωνιότητα, που χάρη στη συναναστροφή σας ήμουν ευτυχισμένη. Για μένα είναι που μιλάω, Βαλμόν. Από τα δικά σας αισθήματα τι να ξέρω. 

Ίσως πάλι θα έπρεπε καλύτερα να ονομάζω λεπτά εκείνα όπου μπορούσα να σας μεταχειρίζομαι, κι αυτό ήταν μία επιτηδειότητά σας ενώ συνδιαλεγόσασταν με τη φυσιολογία μου, για να νιώθω όσα στην ανάμνησή μου εμφανίζονται σαν ευτυχίας συναίσθημα. Δεν έχετε λησμονήσει πώς καταγίνεται κανείς με τη μηχανή αυτή. 

Μην απομακρύνετε το χέρι σας. Όχι επειδή θα μπορούσα να αισθανθώ κάτι για σας. Η επιδερμίδα μου είναι που αναθυμάται. Εκτός αν της είναι, μιλάω για την επιδερμίδα μου, Βαλμόν, εντελώς αδιάφορο το όργανο της φιληδονίας της, χέρι ή νύχι. 

Όταν κλείνω τα μάτια, είστε όμορφος, Βαλμόν. Ή καμπούρης, αν το θελήσω. Το προνόμιο των τυφλών. Στον έρωτα έχουν τον καλύτερο κλήρο. Η κωμωδία των παρεπόμενων καταστάσεων δεν τους παρέχεται αφειδώς: βλέπουν ό,τι θέλουν να δουν. Το ιδανικό θα ήταν τυφλό και κωφάλαλο. Έρωτας λιθαριών. 

Σας τρόμαξα, Βαλμόν. Πόσο εύκολα υποκύπτετε στην αποθάρρυνση. 

Δεν σας ήξερα έτσι. Σας γέμισε πληγές ύστερα από μένα ο κόσμος των Κυριών. Δάκρυα. Καρδιά έχετε, Βαλμόν. Από πότε. Ή μήπως έπαθε ο ανδρισμός σας ζημιές απ' όσες με διαδέχτηκαν. Αυτή που διαδέχθηκε εκείνην που με διαδέχθηκε σας έδωσε τα παπούτσια στο χέρι. Ο εγκαταλελειμμένος εραστής. Όχι. 

Μην αποσύρετε την τρυφερή σας πρόταση. Κύριε. Αγοράζω. Αγοράζω εν πάσει περιπτώσει. 

Τα αισθήματα δεν είναι για να τα φοβόμαστε. Γιατί θα' πρεπε να σας μισώ, δεν σας είχα αγαπήσει. 

Ας τρίψουμε τα δέρματά μας, το ένα με το άλλο. Αχ, η δουλεία των σωμάτων. Το μαρτύριο να ζεις και να μην είσαι Θεός. Να έχεις συνείδηση και καμιάν εξουσία πάνω στην ύλη. Μην είστε βιαστικός, Βαλμόν. Έτσι, είναι καλά. Ναι, ναι, ναι, ναι. Ωραία παίχτηκε, ναι. 

Τι με μέλει η απόλαυση του κορμιού μου, δεν είναι κανένα κορίτσι του στάβλου. Το μυαλό μου δουλεύει κανονικά. Είμαι εντελώς ψυχρή, Βαλμόν. 

Ζωή μου, θάνατέ μου, αγαπημένε μου. 

Κουαρτέτο. Heiner Muller. Εκδόσεις Άγρα

You Might Also Like

0 σχόλια

Like us on Facebook