Η Χ και το Θαύμα

Σεπτεμβρίου 26, 2013


Η Χ., είναι φίλη μου. Είναι τιμή μου που η Χ., είναι φίλη μου...











Γράφει η Αγγελική Πλουμά*



...Δεν ήταν «φιλία με την πρώτη ματιά». Η φιλία μας «χτίστηκε», όπως πολλές φιλίες, μέσα από την κοινή διαφωνία μας σε ότι θεωρούνταν ευρέως αποδεκτό. Στη πορεία βρέθηκε ότι μοιάζαμε σε πολλά, τα περισσότερα «της ψυχής».
Αν η Χ άκουγε τους ειδικούς δεν θα ταν φίλη μου. 
Γιατί δεν θα ζούσε!
Οι ειδικοί της είχαν πει ότι δεν υπήρχε λόγος να κάνει εκείνη την εγχείρηση. Έτσι κι αλλιώς λίγοι μήνες ζωής της απέμειναν, δεν είχε νόημα. 
Η Χ δεν τους άκουσε.
Ευτυχώς.
Η Χ είπε: «Ότι πάρει. Θα κάνω ότι μπορώ κι ότι ξέρω. Δεν πρόκειται να αφεθώ».
Και το εννοούσε.
Έτσι εκείνη κέρδισε τη ζωή κι εγώ μια φίλη.
 Η Χ έκανε όχι ένα αλλά τρία χειρουργεία.
Και κάθε φορά, με την κάθε πνοή θανάτου εκείνη σιγουρευόταν ότι ήθελε να ζήσει.
«Τι μέτρησε τελικά», τη ρώτησα κάποια μέρα.
«Όταν ο σεισμός ήρθε, το κτίριο είχε αντισεισμική προστασία», μου απάντησε γελώντας.
«Είχα εμπιστοσύνη στα θεμέλια. Ήξερα ποια είμαι και τι θέλω».
Με την Χ γελάμε πολύ.
Το πρόσωπό της είναι πρόσκληση χαράς.
Καμιά φορά πάω να της πω για τα όσα μου στέρησε η Κρίση, αλλά βλέπω αυτό το πρόσωπο και βάζω κι εγώ τα γέλια.
Η Χ είναι φίλη μου γύρω στα 10 χρόνια.
Οι ειδικοί έπεσαν, πάλι, έξω.
Η Χ άλλαξε πολλά στη ζωή της και μου λέει ότι τη συγκινεί ο καθημερινός αγώνας που κάνουμε όλοι μας.
«Ξέρεις», μου λέει, «όταν κατάφερα να βάλω γάλα στο ποτήρι μου μετά από δυο ώρες προσπάθεια και το πανηγύρισα γιατί στάθηκα όρθια, γιατί κατάφερα να πάω μέχρι τον μπακάλη, γιατί σήκωσα το μπουκάλι με το μπαταρισμένο μου χέρι, μόνο τότε κατάλαβα πόσα πολλά καταφέρνουμε οι άνθρωποι, πόσα πολλά μικρά πολύτιμα πράγματα κάνουμε μέσα στη μέρα χωρίς να τους δίνουμε ιδιαίτερη σημασία. Τώρα νοιώθω ευγνωμοσύνη για κάθε μικρό κομμάτι σάρκας που βρίσκεται στο σώμα μου».
Η Χ δεν τράβηξε «καλό χαρτί» αλλά κατάφερε να γυρίσει την παρτίδα και να κερδίσει το παιχνίδι. «Ξέρεις» μου λέει «τι είναι να έχεις κάνει τα πάντα για τη θεραπεία σου. Συμβατικά, εναλλακτικά, πνευματικά, ψυχολογικά κι όλο να χειροτερεύεις. Αλλά δεν σταμάτησα. Ποτέ δεν σταμάτησα. Και μια μέρα θύμωσα. Σήκωσα τα μάτια ψηλά κι είπα "δε ξέρω ποιος είσαι – Θεό σε λένε, ψυχή ή ανώτερο εαυτό…όποιος και να σαι να ξέρεις, εγώ μέχρι εδώ έκανα ότι μπόρεσα. Τώρα αναλαμβάνεις εσύ. Κάνε ότι σε φωτίσει". Το πιστεύεις ή όχι μερικές μέρες μετά ξεκίνησε η ραγδαία ανάρρωσή μου. Είναι να μην πιστεύεις στα θαύματα;»
Τι ήταν αυτό που έκανε την Χ να ανατρέψει όλες τις προβλέψεις;
Η αίσθηση του σκοπού, το πείσμα, το ότι δεν σταμάτησε;
Πόσοι με τα ίδια χαρακτηριστικά δεν τα κατάφεραν;
Τι είναι αυτοί;
Αποπαίδια του όποιου θεού ή ψυχές που έκαναν άλλες επιλογές.
Νοιώθω ότι είναι το δεύτερο – Μου το βεβαίωσε ένας αγαπημένος άνθρωπο που φεύγοντας μου 'πιασε το χέρι, με κοίταξε στα μάτια και μου 'πε: «Αγγελικούλα, αυτό ήταν. Δεν θέλω άλλο. Κουράστηκα. Αλλά σε βλέπω και έχω εμπιστοσύνη στη ζωή που πάει παρακάτω και στην αγάπη που βλέπω στα μάτια σου.» 
Ναι, απάντησα στη Χ. «Πιστεύω στα θαύματα και χαίρομαι που είσαι εδώ και που είσαι φίλη μου».


Πηγές:     

Πολλά γέλια 
Πολύ συγκίνηση 
Πολλοί καφέδες……με την Χ * η ιστορία είναι προδημοσίευση από το βιβλίο της Αγγελικής Πλουμά (Σύμβουλος Προσωπικής και Επαγγελματικής Ανάπτυξης): «Με τον τρόπο της Πεταλούδας»

You Might Also Like

0 σχόλια

Like us on Facebook